همزمان با طلوع آفتاب روز سهشنبه در سواحل فلوریدا، اسپیسایکس راکت فالکون ۹ خود را به فضا پرتاب کرد تا مأموریتی محرمانه را برای آزمایش اولین کپسول بدون سرنشین خود با نام استارفال (Starfall) آغاز کند. این مأموریت که با پنهانکاری انجام شد، توجه بسیاری از کارشناسان هوافضا را به خود جلب کرده است و میتواند تأثیر شگرفی بر آینده حملونقل فضایی بگذارد.
اسپیسایکس درباره محموله و جزئیات این مأموریت سکوت کرده و پخش زنده نیز پس از فرود بوستر راکت به پایان رسید. اسپیسایکس حتی در طول پخش زنده تصمیم گرفت هیچ تصویری از مرحله بالایی راکت یا خود کپسول استارفال نمایش ندهد.
راکت فالکون ۹ رأس ساعت ۶:۵۳ صبح به وقت شرقی آمریکا به فضا پرتاب شد. اسپیسایکس این مأموریت را با بوستر مرحله اول به شماره B1078 با موفقیت انجام داد. تقریباً ۹ دقیقه پس از پرتاب، این بوستر روی سکویی در اقیانوس اطلس فرود آمد. این پرواز در واقع بیست و نهمین مأموریت بوستر مذکور بود و ۶۲۸اُمین فرود موفق بوسترهای اسپیسایکس را رقم زد.
پرتاب کپسول Starfall اسپیسایکس
ارزیابیهای زیستمحیطی اداره هوانوردی فدرال آمریکا نشان میدهد که استارفال یک کپسول استوانهای شکل با قابلیت حمل بار بالا است. این کپسول سیستم پیشرانه اصلی ندارد و صرفاً از یک سیستم کنترل وضعیت با گاز بیاثر برای جهتگیری صحیح استفاده میکند؛ در نتیجه توانایی انجام مانور خروج خودکار از مدار را ندارد.
ساختار این کپسول از دو بخش اصلی یعنی صفحه بالایی و سپر حرارتی تشکیل شده است که پس از ورود مجدد به جو از یکدیگر جدا میشوند. صفحه بالایی ساختاری آلومینیومی دارد و سپر حرارتی از فیبر کربن ساخته شده است. پس از ورود به جو و جداسازی بخشها، کپسول سه چتر نجات مختلف شامل چترهای ترمز، راهنما و اصلی را باز میکند تا مانند فضاپیمای دراگون فرود ایمنی در سطح آبهای اقیانوس آرام داشته باشد.
این کپسولها میتوانند با ارائه خدماتی مانند دسترسی به شرایط خلأ و ریزگرانش، به عنوان جانشینی کارآمد برای ایستگاه فضایی بینالمللی باشند. درکل اطلاعات چندانی از این کپسول وجود ندارد؛ اسپیسایکس نیز هنوز مشخص نکرده است که آیا در این پرواز محموله تجاری خاصی وجود دارد یا کپسول چه مدت در مدار باقی ماند.